सत्ता र सपनाबीच रुबी — उपसभामुखको कुर्सीबाट इन्जिनियरिङको अधुरो यात्रा

सम्हालिरहेकी एक युवती, जसको हातमा सत्ता छ तर मनभित्र अझै किताब र कक्षाको सपना बाँकी छ—रुबीको कथा यस्तै द्वन्द्व र दृढताले बनेको छ। उनी केवल उपसभामुख होइनन्, उनी आजको जेनजी पुस्ताको प्रतिनिधि पात्र हुन्, जसले परम्परा र परिवर्तनबीच सन्तुलन खोजिरहेकी छन्।

“अवसर हो भने ब्याचलर इन्जिनियरिङ मेरो परिवार र जीविकाका लागि काम लाग्छ भनेर इन्जिनियरिङ अध्ययनलाई निरन्तरता दिन चाहेकी छु,” उनले व्यक्त गरेको यो भनाइमा केवल व्यक्तिगत चाहना मात्र छैन, त्यसमा जिम्मेवारीको गहिरो अनुभूति मिसिएको छ।

रुबीको यात्रा कुनै सुविधाबाट सुरु भएको थिएन। सामान्य परिवेशबाट उठेर देशको उपसभामुख बन्नु उनको संघर्ष, निरन्तरता र आत्मविश्वासको परिणाम हो। राजनीति, जसलाई धेरैले अनुभवीहरूको क्षेत्र मान्छन्, त्यही क्षेत्रमा उनले युवावस्थामै आफ्नो प्रभाव जमाएकी छन्।

तर, सत्ताको उचाइले उनको सपना मारेको छैन। बरु, त्यो सपना अझ स्पष्ट बनेको छ। इन्जिनियर बन्ने चाहना उनले कहिल्यै छोडेकी छैनन्। उनका लागि शिक्षा केवल डिग्री होइन—यो भविष्यको आधार हो, परिवारको सहारा हो र आत्मनिर्भर बन्ने बाटो हो।

उनले आफ्नो प्राथमिकता स्पष्ट राखेकी छन्—“पाँच वर्ष संसद्लाई दिन्छु। समय मिलाएर इन्जिनियरिङको थप अध्ययन गर्छु। त्यसपछि विवाहबारे सोचौंला।”
यो भनाइले उनको जीवनप्रतिको दृष्टिकोण झल्काउँछ। उनी हतारमा कुनै निर्णय लिन चाहन्नन्। जीवनका हरेक चरणलाई समय दिन चाहन्छिन्।

आजको नेपाली समाजमा महिलामाथि विवाहको दबाब अझै बलियो छ। विशेष गरी सार्वजनिक पदमा पुगेका महिलाले यस्तो दबाब अझ तीव्र रूपमा महसुस गर्नुपर्छ। तर रुबीले त्यो दबाबलाई चुनौती दिएकी छन्। उनले देखाएकी छन्—महिलाको जीवन केवल विवाहको वरिपरि घुम्दैन।

उनको यो निर्णयले एउटा महत्वपूर्ण सन्देश दिन्छ—पहिले आफूलाई बनाउनु, त्यसपछि मात्र अरू सम्बन्धहरूको जिम्मेवारी लिनु।

रुबीको व्यक्तित्वमा एउटा सन्तुलन देखिन्छ—एकातिर गम्भीर राजनीतिक नेतृ, अर्कोतिर सपना देख्ने विद्यार्थी। संसदमा उनी कडा र जिम्मेवार देखिन्छिन् भने व्यक्तिगत जीवनमा उनी अझै सिक्न चाहने, अघि बढ्न चाहने युवती हुन्।

इन्जिनियरिङ अध्ययनलाई निरन्तरता दिनु उनका लागि सजिलो छैन। संसदको व्यस्त तालिका, सार्वजनिक जिम्मेवारी र निरन्तरको दबाबबीच समय निकाल्नु चुनौतीपूर्ण कुरा हो। तर उनी यसलाई चुनौतीभन्दा अवसरको रूपमा हेर्छिन्।

उनको सोचमा शिक्षा कहिल्यै सकिँदैन। जुनसुकै उमेरमा पनि सिकाइलाई निरन्तरता दिन सकिन्छ भन्ने विश्वास उनीसँग छ। यही सोचले उनलाई अरू नेताभन्दा फरक बनाउँछ।

राजनीतिक रूपमा पनि रुबीले आफ्नो उपस्थिति प्रभावकारी बनाउँदै लगेकी छन्। उनी केवल पदमा सीमित छैनन्, विषयवस्तुमा गहिरो बुझाइ राख्दै अघि बढिरहेकी छन्। युवाका मुद्दा, महिलाको सशक्तीकरण र विकासका एजेन्डामा उनी स्पष्ट रूपमा उभिएकी छन्।

उनको नेतृत्व शैली शान्त, संयमित र केन्द्रित छ। उनी अनावश्यक विवादमा अल्झिनुभन्दा परिणाम दिनमा विश्वास गर्छिन्। यही कारणले उनी विस्तारै जनविश्वास कमाउँदै गइरहेकी छन्।

तर, उनको यात्रा सजिलो छैन। सत्ताको जिम्मेवारी, जनताको अपेक्षा र व्यक्तिगत सपना—यी सबैलाई सँगसँगै बोक्नु ठूलो चुनौती हो। कहिलेकाहीँ थकान, अन्योल र दबाब आउँछ। तर उनले ती सबैलाई पार गर्दै अघि बढ्ने हिम्मत राखेकी छन्।

उनको कथा केवल व्यक्तिगत संघर्षको कथा होइन। यो सामाजिक सोचमा भइरहेको परिवर्तनको संकेत पनि हो। जहाँ महिलाहरू आफ्ना निर्णय आफैं लिन थालेका छन्, आफ्नो समय आफैं तय गर्न थालेका छन्।

रुबीले विवाहलाई अस्वीकार गरेकी छैनन्, तर उनले त्यसलाई सही समयसम्म स्थगित गरेकी छन्। उनका लागि विवाह जीवनको एउटा हिस्सा हो, तर सम्पूर्ण जीवन होइन।
आजका युवतीहरूका लागि रुबी एउटा प्रेरणाको पात्र बन्न सक्छिन्। उनले देखाएकी छन्—सपना देख्नु मात्र होइन, त्यसलाई जोगाइराख्नु पनि महत्वपूर्ण हुन्छ।

उनको कथा हामीलाई एउटा कुरा सिकाउँछ—जीवनमा एउटै बाटो मात्र हुँदैन। जिम्मेवारी र सपना सँगसँगै अघि बढ्न सक्छन्, यदि इच्छाशक्ति बलियो छ भने।
आगामी दिनमा उनले इन्जिनियरिङ अध्ययनलाई कसरी अघि बढाउँछिन्, त्यो हेर्न बाँकी छ। तर यति निश्चित छ—उनले आफ्नो सपना छोड्ने छैनन्।

अन्ततः, रुबी केवल उपसभामुख होइनन्। उनी परिवर्तनको संकेत हुन्।

उनी एउटा यस्तो पुस्ताको आवाज हुन्, जसले भन्छ—
“पहिले आफूलाई बनाऔं, त्यसपछि संसारलाई सम्हालौं।”